Uitgelicht
Deze week de voorkeur van:
Paul Römer
Beeldredacteur National Geographic Nederland & België
Kiest voor:
Erik Hijweege
Schiphol Airport
Deze week de voorkeur van:
Martin Pyper
Kiest voor:
Krista van der Niet
Stilstaan
Want:
Haar gezicht zie je niet, maar ik schat een jaar of 22? In mijn fantasie is ze mooi en sympathiek… haar kuiten moeten achteraf pijn hebben gedaan, het grootste deel van haar eigen gewicht steunt op de voorste stoelpoten maar toch… het moest allemaal blijven staan… dus hard knijpen met de knieëen en de voeten omhoog drukken om het evenwicht te bewaren, slechts een klinisch witte omgeving erachter en hoofd omlaag, haar borsten kuis weggewerkt en dan ineens klik… voorbij.
Een goochelaarstruc, een mooie observatie, een knipoog, esthetisch, elegant, slim, grappig en ergens 'onaf', ik zag het meteen en moest glimlachen… een binnenpretje, herkenning van het moment dat je zoiets ineens bedenkt, de juiste stoel gaat zoeken en dan het maken… het idee moet je hoofd uit en vastgelegd worden… hoe langer je kijkt, hoe meer je nadenkt over wat je ziet… het ontbreken van een gezicht, haar pose, de zoektocht naar evenwicht die zich moet hebben afgespeeld daar in die lege studio, de relatie tussen vorm en functie, schoonheid enzovoorts… en dan herriner ik me dat verhaal dat ten tijde van de extreme preutshied in Victoriaans Engeland zelfs stoelenpoten als deze werden bedekt met een tafelkleed uit angst voor onzedelijke associaties. Wat een beeld allemaal in je los kan maken… en dan weer een gedachte: zou het te koop zijn?
Deze week de voorkeur van:
Edie Peters
Hoofdredacteur P/f en PhotoQKiest voor:
Simon Warmer
Hond
Deze week de voorkeur van:
Theo Audenaerd
fotoredacteur Volkskrant MagazineKiest voor:
Niels Helmink
Shopkeepers
Want:
Deze week een alarmerend bericht in de kranten dat het proces van verschraling van het winkelbestand in de Nederlandse dorpen en steden veel sneller gaat door de economische crisis.Als dat zo door gaat zijn ze er over tien jaar niet meer, de knopenwinkel, de naaimachienewinkel, het snoepwinkeltje, de kachelboer, de ijzerwarenhandel, de verfwinkel, de horlogier, de petitbazar en nog zoveel meer.
Allemaal verdrongen door dezelfde eenvormige winkelketens.
Het is veel vaker gedaan, maar het is zelden zo goed en op deze schaal gedaan. Niels Helmink maakte een fotoboek over deze met uitsterven bedreigde mensensoort, de kleine gespecialiseerde middenstander. Hij fotografeerde door het hele land de interieurs van authentieke winkels met hun eigenaren of uitbaters.
Elke foto zit boordevol informatie en toch stralen de beelden een weldadige rust uit. . De centrale plek die de winkelier in de foto inneemt, het strenge standpunt van de camera en het warme licht zijn daar zeker debet aan.
Een serie als monument. Kijk, en huil bij het vooruitzicht dat wat je ziet er waarschijnlijk morgen niet meer is.
Deze week de voorkeur van:
Lars Boering
galerist bij Lux Photo GalleryKiest voor:
Jeroen Toirkens
Nomads LifeWant:
Sinds enige tijd werkt Jeroen Toirkens aan de indrukwekkende serie Nomads Life. Een prachtige serie over de laatste nomaden in de wereld. Traditioneel levende mensen die met een minimale hoeveelheid moderne hulpmiddelen rondtrekken. De hele serie is de moeite waard om te bekijken, maar een mens moet keuzes maken.
Deze foto boeit mij vanwege de rijke gelaagdheid en de mysterieuze sfeer: het grafische van het bouwwerk rechts, de liggende honden vooraan, maar vooral ook het heerlijke pakijs op de achtergrond. Een goede foto heeft geen kleur nodig om je te laten fantaseren hoe het er daar in echt is.
Nomads Life: gaat dat zien.
Deze week de voorkeur van:
Jeffrey Groot
art director bij SmidswaterKiest voor:
Rob Hornstra
Café Mars, Suchumi (Abchazië)Want:
In het vakgebied creatie & communicatie zijn we altijd op zoek naar de beste manier om een boodschap over te brengen door middel van visuele communicatie. Dat vind in 95 procent van de gevallen plaats door middel van beeld. Het cliché ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’ gaat echter niet meer op nu de hoeveelheid beelden die ons dagelijks onder ogen komt blijft toenemen. Hierdoor is het gebruik van fotografie in creatieve uitingen de afgelopen jaren enorm toegenomen. Maar heeft dat ervoor gezorgd dat campagnes, magazines en andere communicatieuitingen waarin fotografie wordt toegepast aan onderscheidend vermogen hebben gewonnen?
Integendeel. Vandaag de dag is het belangrijker dan ooit om beelden te selecteren die krachtig genoeg zijn om de aandacht van de beschouwer te trekken. En zelfs dat is niet meer voldoende. Het summum van communicatie anno 2010 is het overbrengen van gevoel en emotie. Het ‘onderbuikgevoel’. De beschouwer zal zich op enigerlei wijze moeten kunnen identificeren met het beeld. Een moeilijke opgaaf voor zowel de fotograaf als de creatief.
Persoonlijk vind ik het beeld van Café Mars, Suchumi (Abchazië) van Rob Hornstra een uitstekend voorbeeld van zo'n, in dit geval journalistiek, pakkend beeld. Het beeld is onderdeel van een omvangrijke documentaire studie over de voormalige Sovjet Unie. De eerste keer dat ik oog in oog stond met dit beeld was op het Fotofestival Naarden 2009. Ik werd gegrepen door het beeld. De desolate sfeer, het ontbreken van enig leven, het gruis op het natgeregende asfalt. Ik herinner me dat het zonnig was en warm in Naarden. Maar bij het zien van dit beeld voelde ik de lichte waterkoude zeewind die me kippenvel bezorgde. Het typische onderbuikgevoel.
Het toont aan dat juist niet-commerciële foto's een enorme zeggingskracht kunnen hebben. Dit is één van de reden waarom wij als buro steeds vaker fotografen uitnodigen die normaal gesproken niet zo snel voor een campagne of een jaarverslag worden gevraagd. Het gaat bij zo'n samenwerking tussen fotograaf en creatief ten slotte maar om één ding; het vermogen om optimaal te communiceren.
